Frå heile Explorers Record Club!
Denne julegåva frå oss kan du gjerne gi vidare til far og/eller mor, søster eller bror, bestemor, bestefar, naboen din, hunden din, fantasivenen din, osb. Bonus til den som klarer å finne den gøymde julesongen (artist og låttittel) i denne miksteipen!
Last ned heile sulamitten her.
Det er på høg tid med nok ein smeltedigel av musikk, dans og glede og MoniTore og Radio Luxemburg presenterer her ein fin liten sak med følgjande innhald:
Little Earl & the Sapphires - I Can’t Believe It
The Rivieras - California Sun
George Harrison - What Is Life
Herb Alpert & the Tijuana Brass Band - A Taste of Honey
Exciters - Tell Him
Jan & Dean - Surf City
The Beatniks - Gloria
Peppermint Rainbow - Will You Be Staying After Sunday
Johnnie Morisette - I’m Hungry
The Rolling Stones - Get Off Of My Cloud
Petula Clark - I Know a Place
The Sunday Group - Pink Grapes
The Beatles - Shout
The Dovells - YouCan’t Sit Down
The Cinders - Good Lovin’s So Hard to Find
Sam the Sham & the Pharaohs - Wolly Bully
The Chances - Get Out of My Life
Dillard & Clark - Rocky Top
Ein kan godt seie at dette blei ein temmeleg variert miks av mange forskjellege godbitar. Den startar trygt og godt her heime i Noreg med ein av dei aller beste mennene innan funk her til lands, nemleg Little Earl. At vaskeekte funk skulle kome frå ein vaskeekte nordmann er vel for godt til å vere sant og så sant som sagt, så er det vel akkurat slik det er. Earl Wilson forlet New York i 1964 til fordel for norske fjordarmar og Det Norske Teateret der han var hyra inn som dansar og skodespelar. Bandet The Sapphires var eigentleg eit namnlaust band som øvde på legendariske Club 7 i Oslo. Dei fekk gitt ut svimlande tre singlar (I Can’t Believe It kom i ‘66) samt at dei var backingband for Wenche Myhre på singelen Love A Go-Go før dei ga seg i 1968. Fleire av musikarane i The Sapphires gjekk vidare til Dream som vi truleg kjem tilbake til her i Explorers Record Club.
Turen går vidare til California sin kyst og surfebrettet leikar seg med tanken av ferske bølgetoppar under seg, men dette var derimot noko The Rivieras aldri fekk oppleve sjølv. Dei sette aldri fot i California verken før eller etter at dei fekk sin eine hit med California Sun i 1964. På coveret til California Sun er bandet avbilda saman med ein Buick Riviera og der kan ein tydeleg sjå nummerplatene som er frå staten Illinois, relativt langt unna solkysten av California. Neste mann ut er både både velkjend og kan seiast å ha hatt gleda av ein smule meir suksess enn The Rivieras nokon sinne fekk. George Harrison sitt soloalbum frå 1970, All Things Must Pass, er rekna for å vere det beste soloalbumet av ein Beatle og det med god grunn. Albumet spenner i frå rolege vakre låtar, lengre jamparti og perfeksjonert pop. Sistnemnde manifestert i fantastiske What Is Life.
A Taste of Honey er ei gamal poplåt frå 1960 skriven Bobby Scott and Ric Marlow. Den blei først kjend gjennom debutalbumet til the Beatles, Please Please Me, men blei kanskje endå meir kjend i 1965 når Herb Alpert & the Tijuana Brass Band gjorde sin versjon på albumet Whipped Cream & Other Delights. Over 6 millionar handla denne plata i si tid og kanskje det var mykje på grunn av coveret? (I tillegg til høg musikalsk kvalitet sjølvsagt.)
Jentegruppa The Exciters hadde fleire hitar på tidleg 60-tal og den første av dei, Tell Him, kom i 1962. Dusty Springfield har sagt at ho brukte Brenda Reid si stemme på denne låta som ein slags mal for korleis ho skulle bryte gjennom på det amerikanske markedet. The Exciters sto også for originalen av låta Do Wah Diddy Diddy, seinare udødelegjort av Manfred Mann i 1964. Jan & Dean (på biletet øvst) høyrest umiddelbart ut som The Beach Boys med sin surf beat og flotte vokalharmoniar, men det er verdt å merke seg at dei faktisk brukte vokalharmoniar allereie fem år før Beach Boys. På starten av 60-talet spelte Jan & Dean saman med The Beach Boys fleire gongar og såg kor populært det var med surf beat og tok denne sjangeren til seg. Surf City frå 1963 blei ein stor hit då den kom og i motsetning til The Rivieras, så er Jan & Dean så definitivt frå California, nærare bestem Los Angeles.
Det er enkelte songar som gjennom musikkhistoria har blitt covra i det vide og det breie slik at ein knapt nok kan halde styr på kven som laga låta og kven som har laga ein cover og ikkje. Gloria er for oss ein av desse og versjonar av denne låta har dukka opp blant så forskjellige artistar som Jimi Hendrix, Patti Smith, AC/DC, U2 og mange fleire (ein discoversjon ryktast det om mellom anna), men det var Van Morrison som skreiv denne låta i 1964 då han var med i gruppa Them. Den blei gitt ut som ei B-side og fekk berre middels bra mottaking i Storbritannia i forhold til kor stor denne songen har blitt i ettertid, men det var The Shadows of Knight som gjorde den kjend i USA og dermed resten av verda. Denne brasilianske versjonen frå The Beatniks i 1967 er ellevill og muligens ein av dei beste versjonane som finst.
All ære for at Peppermint Rainbow fekk platekontrakt hjå Decca Records går til Mama Cass Elliot etter at ho såg dei framføre ein The Mamas & the Papas-medley. Dei fekk ein kort tur innom kjendislivet etter at dei gav ut singelen Will You Be Staying After Sunday, men etter 32. plassen den fekk på Billboard fekk dei ikkje noko særleg meir ut av dette prosjektet og gav seg i 1970 etter å ha gitt ut eit album med same namn som singelen i ‘69. Johnnie Morrisette har vi ikkje så mykje å seie om sidan vi rett og slett veit frykteleg lite om han. Men teksta på songen viser iallfall at han har eit noko… Tja.. La oss kalle det utdatert kvinnesyn.
“Hey, waitress! Come over here please.
Do you have any bread, or any left over cheese?
‘Cause I’m hungry. I’m Hungry. Hungry.
Say, you can forget about spoons and the fancy plate.
Hurry up! ‘Cause I’ve got the stomach ache.
I’m hungry. No doubt. I’m hungry.
Say; I know I’m not your husband,
and I know I’m not your pa’.
But if you don’t get in that kitchen,
I’ll break your jaw,
’cause I’m hungry. I’m hungry.”
Vi hoppar lett over The Rolling Stones og like lett over The Beatles (sjølv om vi ikkje heilt har kome til dei, kronologisk sett) sidan eg reknar med at lesaren har høyrt ein del om dei før og dessutan har det meste blitt sagt, så vi skal ikkje seie det igjen. The Beatles er nok England si bestseljande gruppe gjennom tidene, men Petula Clark er den bestseljande kvinnelege soloartisten og også den artisten i heile verda som har vore lengst innom hitlister. Ho fekk sin første hit i 1954 med The Little Shoemaker og fekk seinast i 2005 sin hittil siste hit. (Denne hiten fekk ho i Belgia, så det er uvisst kva kaliber ho er av den dag i dag, men ein hit er no ein hit.) I Know A Place vart ein stor slager i 1965 og då hadde Clark allereie holdt på sidan 1949! Denne dama bør det altså stå respekt av sidan ho er ein av verdas lengstarbeidande musikarar og i tillegg hadde ho ei lang karriere som skodespelar.
The Sunday Group er nok ei California-gruppe som har snike seg med på denne miksteipen og serverer her ein flott liten instrumental med eit særskild lystig orgel. The Dovells sørgjer for at du ikkje kan la vere å gå til dansegolvet med ein fantastisk stomper utan sidestykke. Gruppa frå Philadelphia gjorde det stort med You Can’t Sit Down. Dei kunne også ha gjort det stort med Beatleslåtå She Loves You, men klarte aldri å få gitt den ut tidsnok. She Loves You blei nemlig ikkje ein hit med ein gong i USA og slik sett hadde The Dovells hatt god tid til å gjere det til sin eigen hit hadde dei vore raske nok. Dei var iallfall populære nok til å kunne ha gjennomført det.
Norman Petty er kanskje mest kjend for å ha vore produsent for Roy Orbison, Waylon Jennings og ikkje minst Buddy Holly i deira tidlege dagar, men i tillegg til å vere produsent for store artistar tok han også mindre artistar inn i studiovarmen sin. Det er kanskje nettopp derfor han var ein av dei få amerikanske produsentane som klarte å motstå ‘The British Invasion’ på 60-talet. Her har vi teke med to av dei mindre kjende artistane han jobba med, nemleg The Cinders og The Chances. Sistnemnde si låt Get Out of My Life har verkeleg vore til stor glede for oss i The Beat Boogaloo Brothers (MoniTore og Radio Luxemburg). Apropo The British Invasion, så var Wooly Bully den første amerikanske singelen som solgte meir enn 1 million kopiar etter at The British Invasion var i gang for fullt. Songen fekk forresten namnet sitt frå Sam the Sham sin katt, men den handlar om noko heilt anna, nemleg ynskjet om å bli ein god dansar og ikkje å vere streite. (”Let’s not be L-7,” syng han, og om du lagar ein L og eit 7-tal med hendene og set dei saman, så kanskje du tek samanhengen.)
Ingenting er betre enn å avslutte med ei countrylåt. Ingenting. Og omlag ingen greier det betre enn Dillard & Clark. Denne duoen fortener ein eigen post her i Explorers Record Club og vi seier med det at du lyt følgje med for å lære meir om Dillard & Clark. I mellomtida; nyt Rocky Top!
Ein av dei mest uhyggjelege startane på eit album, nokre få låge tonar frå noko som høyrest ut som eit pipeorgel, før det blir stille att og så kjem plutselig eit fyrverkeri i gong. Hylande saksofonar, vrengde gitarar, intrikat trommespel og eit fantastisk riff. “In the Court of the Crimson King” har nettopp sett i gang med songen “21st Century Schizoid Man” og ut av høgtalarane er det no sikra godlyd i nesten tre kvarter.
I juni 1967 kan ein finne nokre av dei første spora etter den progressive rocken. The Fab Four hadde nettopp gjeve ut “Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band”, eit album som verkeleg har ljoma høgt i musikkverda i ettertida og det var nettopp i England at progrocken skulle stadfeste seg. Noko av den britiske psykedeliaen var på veg mot progressive element mot slutten av 1967 og band som Procol Harum, Moody Blues og ikkje minst Nice viste sterke tendensar til denne nye musikkforma. Men det første verkelege progressive albumet kom ikkje før i 1969 av King Crimson. Ein kvintett (inklusiv tekstforfattar) som ikkje hadde vore kjende før dei i juli 1969 debuterte som oppvarmingsband for Rolling Stones i Hyde Park i London med over 650 000 oppmøtte tilskodarar. Ikkje verst konsertdebut for eit band! Etter dette gjekk dei i studio og tok opp ” In the Court of the Crimson King ” som kom ut i oktober. Månaden etter hadde dette albumet solgt seg til femte plass på dei engelske listene. Synd var det då at akkurat i det dei var på sitt mest populære og mest kreative, så vart det originale King Crimson oppløyst. Robert Fripp heldt fram under namnet King Crimson med nye bandmedlemmar, men musikalsk sett vart det aldri heilt det same som på dette legendariske albumet frå 1969.
Det første som møter deg når du ser denne plata er sjølvsagt coveret. Ei dramatisk teikning av eit andlet som ikkje akkurat er så vakkert og det gjev ei kjensle av at det kanskje ikkje er noko ein vil høyre på, men studerar ein coveret og ser det fleire gongar, så likar ein det betre og betre. Dette stadfestar vel at ikkje alt er som det ser ut til. For inne i coveret ligg ein godbit og ventar.
Utdrag av “21st Century Schizoid Man“:
“In the Court of the Crimson King” både byrjar og sluttar med dramatiske songar med mykje lyd. Songane er teknisk krevjande og komplekst oppbygde, eit kjenneteikn for progressiv rock. Men det vert aldri noko briljering. Alt er godt planta i særs god musikalitet. Åpningslåta ” 21st Century Schizoid Man” er ei av tidenes songar og klokkar inn på omlag sju og eit halvt minutt. Den startar som skildra i byrjinga her og held fram med at vokalist Greg Lake syng teksta skrive av Peter Sinfield. Stemma hass er vrengd til den er på grensa av kor mykje den kan vrengast før teksta forsvinn i vreng. Og som i siste låt på albumet roar låta seg litt ned til versa han syng. Etter nokre vers kjem eit hektisk middelparti dominert av saksofon og tromming før ein gitarsolo synkront med ein bassolo fører til eit rytmisk parti der Micheal Giles får vist kor viktig han er som trommeslagar i King Crimson. Så tilbake til det hektiske saksofon/tromme partiet før temaet frå den mektige starten returnerer. Låta avsluttast med ein slags frijazzfreakout medan blodet pumpar i kroppen din som om du har vore med på utblåsningane på slutten. Det er noko spesielt med ” 21st Century Schizoid Man” som gjer at ein, på same måten som eit fantastisk måleri kan fange merksemda til auget, opnar øyrene og lyttar. Og på dette albumet er det vanskeleg å slutte å vere merksam på kva som foregår.
King Crimson anno 1969: F.v. Ian McDonald, Michael Giles, Peter Sinfield, Greg Lake og Robert Fripp
I oktober 1969 var King Crimson Robert Fripp på gitar, Greg Lake på bass og hovudvokal, Ian McDonald på saksofon og andre blåseinstrument, keyboard, mellotron og vokal, Michael Giles på trommer, perkusjon og vokal og Peter Sinfield som sto for tekstane og lyssetting på konsertar. Det er mange som har tenkt at dersom dei ikkje hadde splitta lag, så hadde dei laga særs mykje god musikk saman, men det er nærast alltid gode grunnar for å løyse opp eit band og band som ikkje fungerar saman lagar skjeldan god musikk, så kanskje det var til det beste. Når det er sagt, så er albumet “In the Court of the Crimson King” så bra at King Crimson kanskje kunne ha blitt unntaket som stadfestar regelen.
Det var stort sett Fripp og McDonald som sto for musikken i King Crimson med trommis Michael Giles som sydde deira idear saman. Eg trur Giles hadde ei viktig rolle for å skape eit album som blei så heilheitleg som det blei. Med sitt melodiske trommespel og ei nærast jazza tilnærming til musikken, så høver han godt til både dei meir valdsame songane og ikkje minst til dei rolege songane “I Talk To the Wind” og “Epitaph”. Dessutan er det noko varsamt og særs behageleg med lyden frå trommesettet hass som eg aldri har høyrt andre stader. Han utnyttar dei ulike lydane kvar tromme kan ha og passar inn tromminga si til kvar einskild song. Peter Sinfield har skrive alle tekstane på albumet, men han er ikkje sjølv med på å lage lyd på plata. Godt er det iallfall at han har stått for tekstane, då dei er svært gode. Det kan óg seiast at Greg Lake ikkje var nokon særleg stor poet heller, noko han tidvis viste på dei tidlege platene med Emerson, Lake and Palmer, så det var bra med ein tekstforfattar.
Utdrag av “I Talk To the Wind “:
“I Talk To the Wind” er ei nydeleg, roleg låt som byrjar med ei av dei finaste tekstlinjene eg kjenner til:
“Said the straight man to the late man
Where have you been
I’ve been here and I’ve been there
And I’ve been in between.”
og held fram med eit like godt refreng:
“I talk to the wind
My words are all carried away
I talk to the wind
The wind does not hear
The wind cannot hear.”
Lake syng vart og vakkert med McDonald sitt nydelege fløytespel og Fripp sin runde gitarlyd med nesten jazzakkordar i bakgrunnen. Det er berre denne og siste låt på albumet som kun er musikalsk kreditert til Mcdonald. Resten av materialet har alle sine namn på.
Utdrag av “Epitaph”:
Plata held fram med “Epitaph” som er ei storslått, symfonisk låt som verken blir for grandios eller pompøs. Mellotron er eit viktig instrument på låta, og eigentleg på heile plata, i tillegg til akustisk og elektrisk gitar. Trommespelet er også særs tilstadeværande, til dømes med mektige timpanivirvlar. Teksta er dramatisk og handlar om at trua på det religiøse held på å slå sprekker og at kunnskapen er årsaka til dette. Songen byggjer seg opp, tek eit lite vendepunkt (”March For No Reason”) før den kjem tilbake til hovudtemaet i songen og byggjer seg endå meir opp for så å fade ut og side A på LP’en er ferdig. Ei særs fungerande rekkjefølge av songar på denne sida. Først høgt, så roleg og vart før det avsluttar storslått.
I det ein snur plata for å høyre neste side innser ein plutseleg at produksjonen av plata er av høg kvalitet. Det er bandet sjølv som har produsert den og dei har gjeve merksemd til alle innstrumenta. I lydbiletet høyrer vi dei varmaste trommene i manns minne med særs presis lyd, gitaren er ikkje for framtrengande eller langt bak, men ligg akkurat der den bør ligge. Bassen får fritt spelerom i dei lågare frekvensane slik at bass, tromme og gitar ikkje kjempar om plass i lyden. Og i tillegg har vokalen den varme lyden som høver særs godt til denne plata. At det høyrest så bra ut som det gjer og at det med tanke på dette snart er førti år sidan, så skjønar eg ikkje alltid at dei hadde utstyret som trengtest for å få til dette. Hadde fleire album som vert laga i dag hatt den varme lyden ein finn på ” In the Court of the Crimson King”, så hadde verda vore ein betre plass.
Utdrag av “Moonchild”:
Side B startar med albumet si andre rolege låt “Moonchild “. Igjen gjev Sinfield tekster som verkeleg appelerar til den estetiske sansen. Den opnar med ein gitarlyd i bakgrunnen med tynn vreng og mykje klang, (nesten slik lyd ein i dag får av eBow) så kjem enkel klimpring av gitar før Lake startar å synge. Under vegs i låta hører ein detaljar av vibrafon og fløytespel av McDonald. Så etter litt under tre minutt går låta over i ” The Dream” eit langt parti med fri, lågmælt improvisasjon. Om ikkje tidlegare delar av plata har gitt tankar om at King Crimson må ha høyrt mykje på jazz, så kjem iallfall desse tankane under dette partiet. ” Moonchild” avsluttar så med partiet “The Illusion” som er eit kort, harmonisk, enkelt og melodiøst lite stykke for å få låta i hamn.
Utdrag av “In the Court of the Crimson King”:
Så kjem tittelsporet, “The Court of the Crimson King”. Den byrjar med trommene som slår inn den høglytte mellotronen og akustisk gitar. Ei valdsam opning før det roar seg ned til vokalen kjem inn. Etter eit vers vert det høglytt og storslått igjen, no med kor og piano i tillegg før nok eit roleg vers. Endå ein storslått passasje før låta går over i ein ny liten del som skiljer ei fjerde storslått passasje som endar i det tredje rolege verset. Det er vakkert og stort samstundes. Etter dette følgjer ein fløytesolo som så går over i det fjerde og siste verset. Låta held så fram med det storslåtte temaet heilt til vi får ein falsk slutt, men det stoggar ikkje heilt. Sakte, men sikkert, via lett cymbalspel, leikande og snikande pipeorgelspel og til slutt ein trommebreak tek låta lyttaren tilbake til det storslagne der ein blir halden heilt til det avsluttar med eit klimaks av lydar og King Crimson har gjort sitt beste for å forføre deg.
Det er nok ikkje ei plate alle blir forført av, men om ein er interessert og glad i progressiv musikk skal det mykje til om ein ikkje blir det. Dessutan er plata så variert at eg har vanskeleg for å tru at nokon ikkje skulle finne noko ved denne plata som dei likar. King Crimson sette standarden skyhøgt i 1969 med eit av dei første verkelege progrockalbuma og få, om nokon i det heile, har greidd å nå opp til denne standarden. Difor oppmodar eg på det sterkaste om at dersom du endå ikkje har brukt 45 minutt av ditt liv til høyre denne plata, så tek du deg tid til det snarast mogleg. Såpass skuldar du deg sjølv.
Tracklist:
1. 21ST CENTURY SCHIZOID MAN including MIRRORS
2. I TALK TO THE WIND
3. EPITAPH including MARCH FOR NO REASON and TOMORROW AND TOMORROW
4. MOONCHILD including THE DREAM and THE ILLUSION
5. THE COURT OF THE CRIMSON KING including THE RETURN OF THE FIRE WITCH and DANCE OF THE PUPPETS
Ronny Rivera og hans kjære datter Matilda ønsker god jul fra Explorers Record Clubs filial på Verdal. De to har funnet et knippe låter som burde greie å trylle fram litt julestemning. California jul med Beach Boys, En vitttig surfsak fra The Turtles, fransk yé yé versjon av Rudolf er rød på nesen og en smekkert merry christmas fra soulgutta i The Poets. Da skulledet bli jul i år også.
Mmm… PEPPERKAKER OG BEACH BOYS: Matilda er nesten som en Californian girl, med pepp og boys.
Det har vært stille på fronten i det siste. Som de rastløse ekspedisjonslederene vi er har vi begge skaffet oss hver våre nye gulv, tak og vegger, og selv om det kanskje har medført litt mer jobb på den ene i forhold til den andre har det kvalt hele høsten for både Tiki og Dandy. Men fortvil ei, det har blitt tid til opptil flere plateekspedisjoner, og mange fine sanger og melodier har blitt gravd opp fra både det store åpne, og det lille skjulte. Litt av resultatet fra disse ekspedisjonene kan du høre på Brukbar 15. desember, da gjester Dandy Longlegs hos det eminente klubbkonseptet Bang Bang på Brukbar. Håper å se deg der, og for å varme deg opp skal du få nyte plakaten og leske deg med en sang fra det nye Beastie Boys-albumet; Suco de Tangerina.
Ikke nok med det, men med to flunkende nye medlemmer av Explorers Record Club, så må man selvsagt feire det ved å la de nye herremennene få utfolde seg i fri bravur på Blæst, 12. desember. MoniTore og Radio Luxemburg presenterer:
